Werkomschrijving

Terug naar portretten-overzicht


Mijn zelfportretten komen voort uit een fascinatie die zowel psychologisch als filosofisch van aard is. De psychologische factor is het verlangen om gezien te worden. Mijn zelfportretten voorzien in de behoefte om niet alleen mijn werk te laten zien aan anderen, maar mijn beeltenis, mijn gezicht, op groot formaat, in close-up te tonen: monumentaal en onvergetelijk. Het filosofische aspect komt voort uit het raadsel dat je nooit jezelf kunt zien en kennen zoals anderen dat doen; de kloof die aanwezig is tussen jezelf en de ander kun je nooit geheel overbruggen. In mijn scriptie Zelfportret: van zelfbeeld naar mensbeeld ga ik dieper in op deze twee aspecten. Tevens bespreek ik de fascinatie die de mens heeft voor het gezicht, de geschiedenis van de (zelf)portretkunst en enkele kunstenaars uit dit genre.

Afb. 1: zelfportret, pastelkrijt op papier, 110x120 cm
Afb. 1: zelfportret, pastelkrijt op papier, 110x120

Mijn eindexamenproject bestaat uit vier tekeningen van ca. 120x120 cm. Ik onderzoek in deze tekeningen op welke manieren ik naar mezelf kijk en hoe ik het verkregen beeld vervolgens op papier zet. En manier waarop ik een beeld van mezelf kan krijgen is via de spiegel; dit levert een typische blik van concentratie en bestudeerdheid op (zie afb. 1). Een andere manier van werken is het natekenen van een gipsen kop die ik van mijn gezicht gegoten heb; dit zorgt voor een neutrale, haast uitdrukkingsloze uitstraling (zie afb. 2).

Afb. 2: zelfportret, houtskool op papier, 110x120 cm
Afb. 2: zelfportret, houtskool op papier, 110x120 cm
Naarmate mijn onderzoek vordert, raakt de gelijkenis en het persoonlijke karakter van de portretten op de achtergrond, en worden het meer naar buiten gerichte, algemene beelden. Deze ontwikkeling typeer ik als zijnde een verschuiving van zelfbeelden naar mensbeelden. Mijn werk is nu niet meer zozeer een uiting van mijzelf als individu, maar eerder een poging tot communicatie met de toeschouwer.