Participatiekunst Werkomschrijving

Terug naar participatiekunst-overzicht


Een tentoonstelling van hedendaagse kunst. Al snel komen bepaalde gedachten bij de kijker naar boven: "Ik zie het niet, ik voel het niet, ik snap het niet." De kijker voelt zich verloren in een wereld die alleen nog zichzelf aanspreekt. Kunstenaars willen de kijker stof tot nadenken geven. De frustratie die je als kijker voelt over de ondoorzichtigheid van de boodschap hoort bij de ervaring. Het is een taboe uitleg te geven. Wie heeft echter ooit een nieuwe taal geleerd van een leraar die direct uitsluitend in de betreffende taal spreekt?

Er is ook een ander soort kunst. Kunst die niet bestaat zonder de kijker. Kunst die zelfs pas kunst wordt na ingrijpen van de kijker. Kunst waar je aan moet zitten. Dit is participatiekunst.


De figuren zijn organisch maar niet figuratief. Ze zijn ontworpen om verschillende associaties te kunnen oproepen bij verschillende mensen. Ze passen op diverse manieren in en tegen elkaar, maar niet volledig; het is niet zo dat er 'foute' en 'goede' combinaties zijn, zoals bij een legpuzzel.

Het werk ontspant en ontwapent: je mag als kijker ergens aan zitten zonder doel - zoals het gedachteloos krabbelen op een blaadje tijdens het telefoneren. Het werk prikkelt en provoceert: wie durft in te grijpen en hoe is het als iemand vervolgens jouw compositie veranderd?

Dit werk is een uitdaging. In de eerste plaats van de kijker: wie durft het werk naar zijn eigen hand te zetten en zo zichzelf naast de kunstenaar te plaatsen? Het publiek is gewend om tegen de kunstenaar op te kijken, alsof hij iets van de wereld weet wat zij niet weten. Kunst draait echter simpelweg om mentaliteit: het lef om je stempel op de wereld om je heen te drukken. In de tweede plaats daagt het werk de kunstwereld uit. Is dit nog wel kunst - een werk waarin de hand van de kunstenaar gemarginaliseerd wordt? Of erger nog; waarin de invloed van de kunstenaar op hetzelfde niveau wordt gezet als die van het publiek?